|
Deze videoband van ongeveer 20 minuten vertelt het verhaal van de
familie Spek. Hans Spek overleed anderhalf jaar geleden plotseling
aan long-embolie. Hij was op dat moment 35 jaar oud. Hij laat zijn
vrouw Kelly en twee dochters, Zoë (13) en Zinzi (6), achter.
Het
gezin
Vader Hans overleed volkomen onverwacht op de verjaardag van zijn
dochter, ‘s avonds toen de kinderen al in bed lagen. Moeder
Kelly geeft aan dat ze het heel moeilijk vond om de kinderen te
vertellen dat de vader, waarmee ze die dag nog volop gespeeld hadden,
er ineens niet meer was. Zoë vertelt dat ze het eerst niet
geloofde, en dat ze daarna heel verdrietig werd. Ze huilt als ze
dit vertelt. Moeder heeft geprobeerd om de begrafenis zo “kindvriendelijk”
mogelijk te maken. Ze wilde geen muziek en toespraken, omdat dit
de kinderen er later teveel aan zou herinneren. Ze vond het heel
belangrijk dat Hans niet gecremeerd werd, omdat de kinderen het
graf moeten kunnen bezoeken en verzorgen.
Anderhalf jaar na de begrafenis praat het gezin niet veel meer over
het overlijden. Omdat de sterfdag van Hans en de verjaardag van
zijn dochter samenvallen, staat deze dag niet alleen in het teken
van rouw. Moeder geeft aan dat Zinzi zich, nu anderhalf jaar na
het plotselinge overlijden van haar vader, steeds minder van haar
vader herinnert. Per gezin wordt verschillend met rouw wordt omgegaan.
De volgende vragen zijn van belang:
Op welke manier verwerken kinderen de dood van een ouder?
Kun je als ouder je kind(eren) voor het verdriet beschermen, en
zo ja, op welke manier?
Welke rol speelt de leeftijd van de kinderen bij de rouw om een
van de ouders?
Welke factoren kunnen helpen bij de rouwverwerking? (b.v. bezoek
graf, tastbare herinneringen, foto´s)
Hoe kunnen broers/zussen elkaar steunen?
De
school
De
kinderen uit de klassen van Zoë en Zinzi zijn bij de begrafenis
geweest. Toen ze weer gewoon naar school gingen, lieten ze volgens
de docenten
weinig merken. Zoë heeft de juf verteld dat ze niet wil dat
anderen zien dat ze verdrietig is, maar dat ze dit van binnen wel
is. De juf van de danslessen
geeft aan dat dansen voor Zoë en Zinzi een goede manier is
om zich te uiten.
Hoe
ga je in de klas om met het overlijden van een van de ouders van
een klasgenootje?
Kun je in de klas dit overlijden openlijk bespreken?
Hoe ga je om met de terugkeer van de kinderen op school?
Hoe kun je als docent tekenen van verdriet opvangen en effecten
op het gedrag in de klas herkennen?
Hulpverlening vanuit de school
Zinzi
is uitgebreid onderzocht toen zij in de periode na het overlijden
gezondheidsklachten kreeg. Hierbij hoorden ook gesprekken met een
psycholoog. Moeder geeft aan dat Zinzi dingen tegen de psycholoog
zei die ze tegen moeder niet durfde te zeggen, omdat ze bang was
moeder daarmee verdriet te doen. Leerkrachten zijn op zoek gegaan
naar hulp bij het omgaan met de situatie, ze willen meer informatie
hierover.
In hoeverre hebben deze kinderen behoefte aan (professionele) hulpverlening?
Waar kan deze, al dan niet professionele, hulpverlening het beste
gevonden worden?
Waar kan de school terecht voor hulp bij het omgaan met een overlijden?
Wat kan de Stichting Kind en Rouw voor U doen?
Voor
meer informatie:
tel.: 035-623 04 88
per e-mail op; kindenrouw@planet.nl
www.kindenrouw.nl
Handleidingfamilie
Plet
Terug
naar boven
|
