|
||
|
Ons email adres is:
Deze website is ontworpen en gebouwd door ddc amsterdam
Aantal
bezoekers sinds Laatste update was op: |
 |
 |
||
 |
|||
|
|
||
| Int:
Kun je mij vertellen, wat er gebeurd is met jou, na het overlijden
van Lenie. Ben: Een heleboel. Nadat Lenie begraven is, ben ik zondag voor het eerst gaan kijken. Omdat ik het eigenlijk nog steeds niet geloofde. Maar ja, het is dus toch realiteit. En, de week daarop heb ik met Kelly het graf verzorgd, hebben we plantjes neergezet. En heb ik geprobeerd de boel in een zo kort mogelijke tijd weer op de rails te zetten. Wat me de eerste maand eigenlijk totaal niet gelukt is. En daarna eindelijk wel. Int: Hoe was de eerste maand voor je? Ben: Rechtuit gezegd?! Klote. ‘S avonds thuis komen, ’s morgens opstaan, je kunt wel tegen de dieren kletsen, maar die zeggen niks terug. Dat is eigenlijk het zwaarste gedeelte geweest. Voor de rest, het huishouden enzo, daar was eigenlijk niet veel veranderd. Maar dat is eigenlijk het zwaarste geweest. Want ze is er niet meer..... She’s gone..... Ben is zichtbaar aangedaan en begint te huilen. Gisteravond, zei iemand mij: Eigenlijk ben je haar al drieëneenhalf jaar kwijt. Ja, ze was alleen nog maar aanwezig, maar hij had eigenlijk wel gelijk. Missen doe je haar altijd. Tenminste, dat heb ik wel, ook al lijkt het voor de meesten aan de buitenkant niet. Dat zijn mijn gedachten. Daar heeft in wezen niemand wat mee te maken. Hoe ik dat verwerk, dat is mijn pakkie an. Ondanks, dat ik nu een nieuwe vriendin heb, wat ik echt helemaal niet verwacht had. Zijn er toch momenten, dat je er onwillekeurig bij stilstaat. Maar ik kan toch wel zeggen, dat ik het aardig verwerkt heb. Ik, maar dat had ik Lenie al vantevoren gezegd, zal niet wekelijks bij je op bezoek komen, zo ben ik helemaal niet. Maar ik denk, als straks de steen erop ligt, dat het dan toch iets anders wordt. Dan heb je in mijn ogen iets tastbaars, iets wat we zelf uitgezocht hebben. En waar een betekenis achter zit. Ik kan je helaas niet laten zien, wat we uitgekozen hebben. Ik kan je er wel een voorstelling van geven. Het is een boog, met in het midden een poort en links en rechts eigenlijk een pad naar die poort toe. We hebben er een heleboel gezien, de anderen hebben dat misschien niet zo gevoeld, maar dat is eigenlijk iets wat ik wou. Ben glundert nu. Niettemin, ik was blij dat de anderen het ermee eens waren. En ik denk dat ze het ermee eens waren, door de uitleg die ik eraan gegeven heb. De uitleg die ik daaraangegeven heb is: Kijk, de deur staat voor me open, ze wacht op me ik hoef alleen maar het pad af te lopen. Aan de andere kant moet ik afmaken, waar we mee begonnen zijn Int: En, wat is dat? Ben: Hopen dat Kelly haar studie afmaakt, en dat ze ook wat verstandiger wordt. Want ik vind nog steeds niet, dat ze echt op haar plaats is. Dus dat is niet af. Net als met onze dieren. Die ik, punt A, niet weg wil doen. Dus die nog steeds deel uitmaken. En in wezen zijn het ook een klein beetje je kinderen. En daar heb ik ook voor te zorgen. En ons bedrijf dat we naar de top moeten werken. Dat is het eigenlijk in een notendop, waarom ik hier nog rondloop. Ben lachend nu Buiten dat heb ik het geluk, ja geluk, dat ik iemand getroffen heb. En na veel strubbelingen heen en weer, ja positieve strubbelingen wel, om in contact te komen, is dat toch gelukt. Ik heb haar de situatie uitgelegd hoe het was, de eerste avond. En, ik had zelf gedacht, ik had eigenlijk de vorige week een weekend vrij, misschien is het leuk om het volgende weekend samen met iemand wat te doen. Gewoon gezellig. Ja, het werd meer dan gewoon gezellig. Donderdagavond, ze kwam binnen. En het was zoals ze dat noemen, liefde op het eerste gezicht. En...... pats boem! Ik heb het idee, dat.............( Ben kijkt tijdens een kleine onderbreking schuin omhoog) dat ze dat gestuurd heeft. Ben begint nu te huilen Kelly is het er niet zo mee eens. Maar ik heb altijd gezegd, voor Kelly komt straks pas de klap. Ik heb eigenlijk de grootste klap, vorig jaar juli gekregen. Toen ze zeiden dat ze totaal niets meer voor haar konden doen. Toen heb ik haar, naar beste eer en geweten, zo goed mogelijk begeleid. En ik ben er eigenlijk van overtuigd, dat dit mijn beloning is. Dat ik het goed gedaan heb. Vrijdagavond hebben we hier gezeten. Dat was de eerste, nee de tweede keer, dat het hier was. De eerste keer dat het hier was, was dat voor haar heel erg vreemd, met hetgeen ik verteld had. Toen we vrijdagavond hier kwamen, was het al iets anders, iets, hoe moet ik het zeggen...... bevrijdender. Zo moet ik het zeggen. Ze is onverwachts hier blijven slapen. Had ik helemaal niet aan gedacht, of wat dan ook. Gistermorgen hebben we ook heel realistisch over onze toekomst gepraat. Het gaat wel wat hard. Maar ik ga van het standpunt uit, wat goed is komt snel en gaat meestal ook snel. Dan denk ik toch terug aan vierentwintig jaar geleden, toen ik Lenie ontmoette, dat was ook pats boem! Zeven januari 1979, heb ik Lenie leren kennen. En 24 juli, 1979, waren wij getrouwd. Ben begint nu te lachen Dat wil niet zeggen dat ik dat nu weer doe. Ik geloof het niet. Ik heb eigenlijk net zo’n gevoel als vierentwintig jaar geleden. Alleen nu met een dood ervaring en met veel reden, dat is het enige dat anders is. De beleving op zich is ook anders. Ik moet zeggen, ik voel me happy. Int: Je voelt je echt prettig bij haar. Dat lijkt me heel belangrijk. Ben: Ja, dat is, ik heb het idee dat Kelly denkt dat het een invulling is, voor Lenie, maar dat is het helemaal niet. In bepaalde dingen, maar dat heeft naar mijn mening ieder mens, in bepaalde dingen is ze hetzelfde. Maar in veel andere dingen, is ze helemaal anders. Maar de relatie op zich is ook heel anders. Maar de ervaringen en de meningen die ik meegekregen heb van Lenie, die pas ik nu toe. Ik doe dingen, die ik vroeger niet spontaan deed, die ik nu wel spontaan doe. Dus ze heeft me toch wel in zekere zin, de ogen geopend. Wat ik vroeger te introvert was in bepaalde opzichten, dat is er nu niet meer. Ik denk ook dat, dat te maken heeft met het laatste half jaar. Vooral het laatste half jaar, wat ik mee heb gemaakt met Lenie. Ze heeft me in bepaalde opzichten de ogen geopend, van, als je zo blijft doen, of zo blijft doen, of in bepaalde dingen zo blijft, dan.... Int: Wat bedoel je? Ben: Vroeger was het voornamelijk Lenie, die de contacten en dergelijke, het meest onderhield. Die taak heb ik eigenlijk overgenomen. Niet in z’n geheel, want dat kan ik niet. Maar wel waar mogelijk is, doe ik het wel. Ik zou zo kunnen bellen naar Jannie, dat zou vroeger nooit voorkomen, want dat deed Lenie. Nu wel. Om een voorbeeld te noemen. .... Ook het administratieve deel. Kijk al die mensen die zo hard geroepen hebben, als Lenie er niet meer is, kun je op me rekenen. Nou, daar ben ik dus nu ook wel achter. Niënte! Degenen die het hardste schreeuwen, die willen er het eerste af. Nou die vallen bij mij dan ook af. Zo simpel is dat. Ik bel ze wel eens, of ze bellen mij wel eens. Het enige waar ik redelijk moeite mee heb, dat is haar zuster. Dat is eigenlijk, omdat ze emotioneel heel anders is dan ik, dat is punt één. En zij twee dierbaren in een goed half jaar verloren is. En ik nu in een situatie ben, waar ik eigenlijk van gedacht heb, het zou me niks verbazen, vlak voordat Lenie gegaan is, dat ik binnen twee maanden een nieuwe heb. Maar helemaal niet met de bedoeling, ik ga op zoek. Ik heb al gezegd, het zou me niks verbazen. Int: Had je daar ook behoefte aan? Ben: Nee! Helemaal niet. Int: Ik kan me dat zo voorstellen, dat als je je partner verliest, dat je...... Ben: Nee, nee! Want is was eigenlijk blij, dat ik nu eindelijk bij was met m’n boekhouding. Ik dacht, eindelijk gaat het nu goed links en rechts de goede kant op. Ik had zelf een stommigheid begaan met de computer, en normaal gesproken bel ik dan Mark en die zocht het dan wel voor me op. Wat heb ik nu gedaan, ik heb me eens even op m’n gemak erachter gezet, en waar ik vroeger het geduld niet voor had, dat heb ik nu wel. En ik heb voor mezelf uitgezocht, hé wacht even, dat is eindelijk nu iets dat moet jezelf doen. Nou, ik heb het probleem zelf opgelost. Toen heb ik wel meteen daarna Mark gebeld. Ik heb gezegd, Mark ik heb een stommiteit begaan op de computer, ik heb m’n boekhouding van een maand weggegooid, maar ik moet je nog iets vertellen. Wat dan? Ik heb het nou ook weer terug. Ik heb het twee dagen met rust gelaten, en ik heb gezegd, ik moet het eigenlijk zelf oplossen. En ik heb het zelf opgelost. Toen zei Mark, goed zo, nou ben je op de goede weg op de computer. Dat was één van de tekenen voor mij, dat in wezen wat dat betreft, de boel weer goed zat. En toen gebeurde, 8 juli dat. Dat van m’n boekhouding gebeurde 2 juli. En 8 juli gebeurde dat. Ik ben er eigenlijk zelf van overtuigd, dat als je de boel niet verwerkt hebt, dan kun je daar niet voor openstaan. Het blijkt dus, dat ik dat gedeelte achter me gelaten heb. Verwerkt heb, ja.... hoe heb je het verwerkt. Als bepaalde dingen ter sprake komen, word je toch emotioneel, omdat het inderdaad nog zo kort is. En ik denk ook, dat dat heel normaal is. Voor mij is, de jonge dame in kwestie, een aanvulling, en geen invulling. Ook zij heeft een verleden, uiteraard. En zij denkt er, qua dat, hetzelfde over. Maar ze zegt zelf, luister Ben, als je het moeilijk hebt, kom hier, dat kan ik best begrijpen. Er zullen best momenten zijn, wat is er dat je stil bent en dat ik vraag wat is er. Gisteravond had ik zo’n moment. Toen hebben we elkaar even gewoon met rust gelaten. En toen we gisteravond in de auto zaten, toen zei ik: Wat hebben we vanavond eigenlijk een werksfeer gehad. Als personeel. Ja, zei ze, maar daar hadden we op dat moment allebei even behoefte aan, we moesten onze gedachten laten gaan. Ik vond dat eigenlijk heel fijn, zei ze want dat is een kwestie van dat we elkaar goed aanvoelen. En onderweg naar huis hebben we het over allerhande dingen gehad, wat er door ons hoofd speelde. Int: Je hebt heel veel steun aan haar, begrijp ik. Ben: Steun is niet het juiste woord, vind ik. Ik heb haar alles uit de doeken gedaan. En gelijk vroeg zij, ben ik een invulling? Ik zei nee, punt A, kan dat niet, want jij kan mijn vrouw nooit vervangen, daar kun je nog zo je best voor doen, maar dat lukt je nooit. Want Lenie is Lenie, en jij bent jij. En voor de verdere rest, moeten we gewoon zien, wat hier uit groeit. En we hebben er allebei vanaf het begin een goed gevoel over. En we hebben het gevoel, en dat klinkt waarschijnlijk stom, dat we elkaar al een hele lange tijd kennen. Dat is ook het idee, dat ik zeg, die daar boven, volgens mij heeft ze haar gestuurd. Dat kan niet anders. Want ik weet namelijk van mezelf, dat ik heel slecht alleen zijn kan. Tenminste, voor een lange periode, dat er dus niemand zou zijn. Ja, zo moet ik het zeggen. Het is niet zo dat ik geen week alleen zou kunnen zijn, als Lenie in een ziekenhuis gelegen zou hebben. Dat niet. Maar gewoon dus het punt, dat ze er helemaal niet meer is. Dat wist ze gewoon. Ja, wat ga je dan doen, ja zei ik, dat weet ik niet. Ik zie wel, ik laat het wel op me afkomen. Int: Heb je het daar wel met Lenie over gehad? Ben: Ja. Lenie was daar heel erg op tegen. Ik denk dat ze erop tegen was, om het doodeenvoudige feit, oude stempel wil ik niet zeggen, Lenie had daar haar eigen opvattingen over. Als het andersom zou zijn, dan zou Lenie nooit meer iemand anders pakken. Daaraan zie je dus ook, dat twee mensen daarin ook totaal verschillen. Ik heb altijd gezegd, ik weet het niet, ik zie wel wat er gebeurt. Niemand mocht haar plaats, in haar ogen haar plaats, innemen. Maar niemand neemt haar plaats in. Want dat kan niet. Dat is onmogelijk. Ik denk dat ik haar visie, wat dat betreft, aan de ene kant sowieso moet respecteren, want dat is haar visie. Alleen, hoef je die visie niet te delen. Interview met Ben – band 10 Int: Nu hebben we het net heel veel gehad over jouw gevoelens, jouw positie zeg maar, nou heb ik ook net Kelly gesproken en Kelly is daar eigenlijk niet over te spreken. Ben: Nee, dat weet ik. Int: Kun jij begrijpen waarom dat is? Ben: Ja, maar dat begrijp ik ook, en ik heb haar ook geprobeerd uit te leggen, dat voor mij het verwerkingsproces van de dood van Lenie, een heel anders iets is dan voor haar. Tenslotte heb ik haar, buiten het feit dat we vierentwintig jaar getrouwd zijn, de laatste drieëneenhalf jaar, dagelijks meegemaakt. Dus eigenlijk het hele beeld, sores en ellende, vierentwintig uur meegemaakt. En voor Kelly zijn dat altijd nog maar momentopnames geweest. Ze heeft haar in goede periodes gezien, slechte periodes gezien. Voor Kelly is dat proces heel anders dan voor mij. Buiten dat, moet je er ook nog even rekening mee houden, Kelly is pas eenëntwintig en ik ben al eenënvijftig. Daar spreekt ook nog een aardig woordje levenservaring in mee. Dat is juist wat ik ook tegen haar gezegd heb, we zullen best wel wat tegenstand krijgen. Dan moet Kelly ook gewoon open kaart spelen, en niet twee gezichten tonen, want ze heeft dus donderdagavond bijna de hele avond met haar gesproken, dan hoor ik van Kelly; ïk vind het een leuke vrouw, en voor de rest heeft Kelly er niks meer over gezegd. Als ze dan werkelijk volwassen is, dan komt ze naar me toe en zegt, pap, ik ben het er niet mee eens. En weet je wat ik dan zeg? Ja schat, dat is in principe jouw probleem, dat is punt één. Punt twee, is het mijn leven, wat eigenlijk punt één is. En ik respecteer dat jij het daar moeilijk mee hebt. Dan zou ik zeggen, als ik je daarin kan steunen, heel graag. Maar leer dan eerst eens even iemand beter kennen. Want god weet, kan ze je misschien wel helpen. Maar Kelly ziet, dat ik haar als vervangster van Lenie...maar dat is niet zo. En ik heb er nog eentje rondlopen, die ken jij ook. Ik denk dat die, hij zal het wel weten, want ik heb dat vandeweek gemerkt aan het telefoontje dat ik van hem kreeg. Die zal heel anders reageren. Die zal het er ook moeilijk mee hebben. Maar ik denk, dat als ik hem de situatie uitleg en hoe het gebeurd is, en wat er gebeurd is en hoe het gekomen is, dat hij zegt, Ben je moet doen wat je hart je ingeeft, want daar kan niemand in beslissen. Dat doet je hart, en voor de verdere rest niemand. Hij zal ook niet staan te juichen, maar hij zal het wel respecteren. En dat is iets wat Kelly nou eens moet leren. Respect voor iemand anders mening te hebben, en als je dan zelf een mening hebt, dan moet je daar ook voor uitkomen. En als je erover kunt praten krijgt ze misschien een heel ander beeld, maar het helpt misschien ook voor haar in de verwerking. Stel je voor, dat ze nou heel goed met haar kan praten, want ze heeft het dus over het maatschappelijk werk en dergelijke, met Yvon. Nou ik heb het daar met Truus ook over gehad. En Yvon had gezegd, je kan het ook niet vantevoren verwerken, en toen gaf Truus het antwoord:En waarom niet? Moet je goed luisteren, zei ze, je hebt haar drieëneenhalf jaar meegemaakt, je hebt haar hele ziektebeeld meegemaakt, jullie hebben samen tot op zekere hoogte gehoopt, alleen Lenie accepteerde het niet. Wat heel logisch is. En jij van de andere kant, had zoiets van, ik weet dat ik haar verlies, want dit is een ongelijke strijd, het is alleen de vraag, wanneer gebeurt het. Nou zegt ze, op dat moment dat je je dat realiseert, ben je in wezen al met een bepaald verwerkingsproces bezig, in je onderbewustzijn. Dus er is niemand die kan zeggen, dat je de dood vantevoren niet al een gedeelte kan verwerken. Het is wat anders als iemand van vandaag op morgen weggerukt wordt uit het leven, want daar heb je geen afscheid van kunnen nemen op jouw manier. Maar dat heb jij met Lenie juist wel, jullie hebben van elkaar afscheid kunnen nemen. Alleen, jullie wilden dat niet. Maar nee, dat wil niemand! Maar dat is iets, dat hebben we niet in de hand. En, dan moet ik zeggen, zij komt namelijk ook uit de verzorging, Truus heeft ook maatschappelijk werk gedaan, dus wat dat betreft eeeeeh........., kun je over bepaalde dingen gewoon goed praten. En of dat nou steun is. Nee steun is dat niet. Kijk bepaalde dingen wil ik best vertellen, maar dat zijn dingen die in wezen, Kelly eigenlijk niets aangaan wil ik niet zeggen, maar om haar niet tegen het zere been te stoten in bepaalde opzichten en in andere opzichten om haar een beetje te sparen, dat ze er zo snel mogelijk overheen komt. Want als je dan spreekt over afspraken die gemaakt zijn, ze had met Lenie een afspraak gemaakt, als Lenie er niet meer zou zijn, zouden we iedere dag samen, de ene dag ik, de andere dag zij, koken. Ik zeur daar niet over, maar dat gebeurt gewoon niet. Dat is de realiteit. Je zit in dat bedrijf en, je hebt allebei je eigen werk en, ik weet gewoon dat, dat af en toe niet mogelijk is. Maar ik zeur daar niet over. Dan gebeurt er zoiets, waar ik helemaal niet aan gedacht heb, niet op zoek was. Dan moet ik me nu eigenlijk ten opzichte van mijn dochter verdedigen. Laat mijn dochter eerst maar eens zeggen, pap, luister, ik ben het er niet mee eens, recht in m’n gezicht en waarom ze het er niet mee eens is. Maar luister, dat weet ik in wezen, waarom ze het er niet mee eens is. Want zij denkt, dat ik Lenie vergeten ben. Never nooit. Ik moet ten opzichte van haar emoties tonen. Waarom? Ik mag haar toch op mijn manier in m’n gedachte houden en er mee leven. Ik hoef dat toch niet ten opzichte van haar, of ten opzichte van anderen of wie dan ook, niet mee te koop te lopen?! Want dat wil ik helemaal niet. Want dat is iets, niet honderd procent, maar duizend procent persoonlijk. Ja goed dan ben ik stug, geen flauwekul allemaal en dan moet ik hulp gaan zoeken, ik heb geen hulp nodig. En dat probeer ik haar wijs te maken en dat dringt niet tot die.... hersenmassa daarboven door. Ik heb het al op verschillende manieren geprobeerd, maar.... Ben neemt een slok van zijn koffie, en vervolgt zijn relaas Ik begrijp best dat het moeilijk voor haar te accepteren is. Dat is zelfs voor mij nog moeilijk te accepteren, in bepaalde opzichten. Int: Is het ook niet nog eens heel moeilijk voor jou, want zij is echt boos op jou? Ben: Ik kan begrijpen dat ze boos is, en daar heb ik ook geen moeite mee. Maar als je boos bent dan moet je er wel wat aan doen! En als je niet komt praten, dan kun je er niks aan doen. Zo simpel is het. Maar moet ik dan naar haar toe gaan? Nee, het is wel degelijk andersom. Als ze nou respect heeft en werkelijk de kracht heeft, dan moet ze naar me toekomen, moet ze gewoon zeggen, luister pap, dit en dat en daar en daar ben ik het niet mee eens. Ik ben het toch ook niet eens met haar keuze van Patrick? Maar ik respecteer hem wel. Niettemin, ik vind het een leuke jongen. Maar ik vind hem niet bij haar passen. Maar wie ben ik om daarover te oordelen? Zij is er toch gelukkig mee. Nou is zij gelukkig, ben ik gelukkig. Het is toch haar keuze. Int: Je zegt net, je kan begrijpen dat ze boos is... Ben: Ja! Ik kan heel goed begrijpen dat ze boos is. Ik zou het ook, als ze dat niet zou zijn, zou ik haar er eigenlijk van betichten dat zíj niet meer aan haar moeder zou denken. Waar ze eigenlijk mij van beticht. Voor mij is de beleving heel anders dan voor haar. Tenslotte ben ik eenenvijftig, ben er vierentwintig jaar mee getrouwd geweest.... Voor haar is het nog altijd een moeder-dochter relatie geweest, en ik denk niet alleen dat ze boos op mij is, ik denk dat ze misschien ook zelfs wel een klein beetje boos op zichzelf is. De laatste drie maanden is eigenlijk alles goed gekomen, wat ze in wezen zelf in jaren verpest heeft. Dus de relatie die ze gemist heeft, die is goed gekomen en die is plotseling verbroken. Ik denk dat ze daarop in principe kwader is, dan dat ik een nieuwe relatie heb. Zij kan niet met haar kwaadheid daarover.... weg. Dat idee heb ik. Ik kan me dat levendig voorstellen. Ik zal je een mooi voorbeeld noemen. Veertien dagen geleden, hebben we het erover gehad, het loopt met allebei de zaken niet goed. En toen heb ik gezegd, als ik nou iets anders vind... Ja, zegt ze, waar wil je dan naartoe? Ik heb erover gedacht, Patrick wil graag terug, een beetje in de buurt van Nijmegen. Tenslotte woont zijn hele familie daar en z’n vrienden. Ik zeg; nou, misschien ook wel in de buurt van Venlo. Oh ja, goed, want dan kan Patrick ook zijn werk hier aanhouden, als hij straks zijn rijbewijs heeft. Ik zeg ja, dan koopt hij een dieseltje of een auto op gas. Afgelopen week toen ik, èhhhhhhhh, Truus heb leren kennen. Ja, ik ga niet mee! Dat is voor mij een teken... Patrick wil zijn werk niet opgeven. Ik zie op tegen de reistijd, terwijl een week van tevoren zegt ze, ja, is goed. Ik zeg Venlo, drie kwartier, een uurtje ben je daar. Nou ja goed, dat moet ik er maar voor over hebben. En dan draait ze in één keer om, als een blad aan een boom, omdat er iets gebeurd is. Dat is in bepaalde opzichten typisch Kelly. Ik heb vorige week gebeld voor een zaak in Rochel, ik ben daar langs geweest, en die is in onderhandeling met een koper, dus ik moet even afwachten of dat wat wordt. Ik had hem daar ’s middags in de auto over gebeld, dat ik daar geweest was. Zij dacht gelijk, heb je dat gekocht. Ik zeg, nee, ik moet eerst eens afwachten. Punt A, moet ik kijken of ik dat rond krijg, punt B, ik moet het huis hier eerst ook nog verkopen. Dat gaat natuurlijk over de financiën. Dat had ik haar dus verteld, en dan hoor je ’s avonds, we gaan niet verhuizen. Terwijl ik eigenlijk, gedeeltelijk nog met haar meeleef, dat ik zeg, moet je goed luisteren, ik wil die kant op en dat zou voor jullie ook leuk zijn. Dan zit je wat korter bij Nijmegen, dan kun je eens wat meer daar naar toe gaan en je vrienden kunnen ook eens meer overkomen. De reistijd is meer dan de helft korter. Maar, dan draait ze in één keer om, en dat weet ik gewoon...... Dan komt ze met het smoesje, Patrick wil niet. Nee, Patrick wil niet? Patrick wil wel. Als ik met Patrick alleen praat, dan durf ik gegarandeerd te zeggen, dat hij zegt, ja. Nee, Kelly wil nu niet, omdat de situatie veranderd is, en ze de situatie eigenlijk niet aan kan of misschien wel niet aan wil. Dat is gewoon het hele eiereneten. Int: Is dat voor jou niet ontzettend moeilijk als vader, om de relatie met je dochter zo te zien veranderen, zo kort na het overlijden van Lenie? Ben: Laat ik het zo zeggen. Op donderdag een week geleden na, ging het eigenlijk vrij goed, alleen op bepaalde dingen na, qua beleving. Nou goed, dat moet je van elkaar respecteren. Zij doet dat iets minder dan ik, maar voor de verdere rest, ging het in mijn ogen goed. Door die gebeurtenis is de boel helemaal op hol geslagen, kun je wel zeggen. Zij kan dat gewoon niet plaatsen. En als zij dat niet kan plaatsen.. Ik kan haar daar wel bij helpen, maar daar zal ze dan toch zelf voor open moeten staan. Als ik nou naar haar toe ga, dan staat ze daar niet open voor, nee het moet van haar zelf komen. En als het niet van haar zelf komt..... Ik weet niet wat de toekomst zal.... Ik zou het echt niet weten........ Ze zeggen wel eens, komt tijd, komt raad, ja..... Ik denk dat we zo moeten denken. Als zij zelf niets aan de situatie wil veranderen. Ik denk dat in principe voor Kelly..... Ze is nu weer aan haar studie begonnen, luister ik gun het haar van harte dus ik hoop dat ze het haalt, ze kan het ook, daar ben ik van overtuigd. Maar ik denk dat ze meteen zo blijft zitten, dat wordt niks hoor. Int: Is ze alleen maar boos? Ben: Ja, maar die boosheid die moet je zelf weghalen. Die kan niemand voor je weghalen. Daar zul je over moeten praten. Int: En jij bent wel bereid om daarover te praten? Ben: Van mij mag ze komen. Int: Maar jij gaat niet zelf naar haar toe? Ben: Nee, waarom? Zij is toch boos, ik toch niet. Ik heb toch mijn standpunt uitgelegd. En als we nou zeggen, we ontmoeten elkaar nooit...... En als ze dan het lef heeft, dan moet ze gewoon zeggen, “nou pap, nu wil ik het er graag, dan en dan met je over hebben”. Dan ga ik ervoor zitten. Alleen, ze zal ook moeten leren mijn standpunt te respecteren. Maar respect is iets, wat Kelly niet hoog in het vaandel heeft geschreven. Waarom en hoe weet ik niet, want we hebben het haar wel geprobeerd bij te brengen. Int: Redt ze het zonder jou, denk je? Ben: Op haar manier wel. Niet op de manier waarop ik het graag zou willen. Op haar manier wel. Dan kan ik ook zeggen, ik ben nog steeds boos op haar omdat ze haar school niet afgemaakt heeft. Dat vind ik nu nog eeuwig zonde, maar waarom moet ik daar boos over blijven? Het is toch haar keuze. Nu ze drie jaar verder is, nu ze erachter komt, dat ze dus zonder papiertje nergens komt, nou gaat ze wel studeren. Ik juich het alleen maar toe. Int: Ze is ermee opgehouden omdat haar moeder ziek werd. Ben: Nee. Helemaal niet. Dat is flauwekul! Int: Ja? Ben: Dat is echt flauwekul. Ben wil een slok van zijn koffie nemen, maar zet zijn kopje weer neer Int: Dat bedenk ik, hoor. Ben: Nee, als ze dat zou zeggen, dan is dat de grootste flauwekul. Int: Oh, ja. Maar dat heeft ze niet gezegd hoor. Ben: Nee. Weet je waarom ze opgehouden is? Ze heeft altijd het idee gehad, dat wij haar in een internaat gestopt hebben, om ervan af te zijn. Nee, wij hebben haar in een internaat gestopt, omdat Kelly niet te handhaven was thuis, graag alleen, en alles moest gebeuren zoals zij dat wou. Ik zag hoe Lenie daaraan kapot ging. Hier op de lagere school zei haar leraar, die kan met gemak de universiteit halen. Het onderwijs in België was op dat moment veel beter dan hier, dat is het trouwens nog. Toen heb ik gezegd, moet je goed luisteren, ik laat jou niet kapot maken daardoor, zij gaat naar België naar school. Ik heb het besluit genomen om haar in België op dat internaat te doen. Dan was ze in elk geval in het weekende thuis. We hebben toen voor de keus gestaan, ze zeiden eigenlijk moet je haar uit het huis plaatsen. Toen hebben wij gezegd, never nooit. En we hebben naar een andere oplossing gezocht. Wij dachten dat die oplossing de juiste was. Maar Kelly is wat dat betreft, vroeger, heel kwaad geweest. Nou moet ik wel zeggen, de eerste jaren ging het goed. Maar aan die leraar was dit en aan die leraar was dat, die deed dat niet goed en die deed zus niet goed. En als je dan zelf nooit bij jezelf te rade gaat, wat ik al vaker heb gezegd. Doe jij niks, mankeer jij niets, doe jij alles perfect? Ja, maar........ Er is een heel goed spreekwoord:”Verbeter de wereld en begin bij jezelf”. En dat is nu eigenlijk weer aan de hand, alleen in een iets andere vorm. In bepaalde opzichten is ze helemaal respectloos. Toen ze de hele avond heeft zitten praten met Truus, dan hoor je wat een leuke vrouw. En achteraf, hoor ik dus, Kelly was het er niet mee eens, en Kelly was boos, en dan daarna zei ze, maar ik vind het wel een leuke vrouw. Wat moet ik daar voor een conclusie uit trekken? Moet ik dan naar haar toestappen met, je vindt dit en je vindt dat? Nee, want dan breng ik degene aan wie ze dit verteld heeft, ook in discrediet. Die heeft mij dit in vertrouwen verteld. Dus ik begin daar niet over. Ik weet niet of je mijn standpunt deelt. Boeit me ook eigenlijk niet. Dat is gewoon zo. Ben lacht, en neemt een slok van zijn koffie Int: Ik kan het wel goed begrijpen. Ben: Ik ben ook boos! Dat Lenie er niet meer is, maar ik kan er ook niks meer aan doen. Int: Kan je ook echt boos worden? Ben: Ja. Daar was ik vantevoren al boos over. Eigenlijk voor de eerste keer toen ik hoorde dat zij die ziekte had. Eerst vraag je, je af, waarom zij? Maar daar kan nooit iemand een antwoord op geven. Dan denk ik, potverdorie, we hebben nu eindelijk iets opgebouwd en we kunnen nu gaan oogsten, en.... nou peer je ‘m.............. Heb ik haar in januari nog gezegd, met de verjaardag van haar oude baas. Ik zeg, verdorie, het mooiste pik je nog van me af. Want eigenlijk zouden we als we vijfentwintig jaar getrouwd waren, naar Amerika zijn gegaan. Met zijn tweeën als vijfentwintig jarig huwelijksreis. Dat zei ik toen eigenlijk voor de flauwekul. Ik zeg, dat neem je me af. En daardoor Henk er gelijk achteraan: Kom hier, boek morgen, ik betaal de tickets. Ik zei,maar Lenie mag niet meer vliegen. Dat mocht ook niet meer, dat hadden de artsen ten strengste verboden. Niet meer vliegen. Hooguit naar Londen of zo, hooguit zo’n twee, tweeëneenhalf uur. Langer mocht sowieso niet meer, maar eigenlijk liever niet. Want tweeëneenhalf jaar geleden zijn we nog naar Grand Canaria geweest, daar hebben we niks over gezegd. Maar ik geloof, als we toen gezegd hadden, dat het viereneenhalf uur vliegen was, dat de arts gezegd had, eh, eh, nee, nee. En we hebben het toch gedaan. Int: Ben je daar blij mee? Ben: Alles wat ik met Lenie in die periode van ziekte gedaan heb, heb ik met heel mijn hart en met alle liefde gedaan. Niet alleen voor haar, maar ook voor mij. Vorig jaar zijn we nog naar Parijs geweest en toen, wist ik, dit is de laatste keer dat ik met haar op vakantie ben. Aan de ene kant heb ik van Parijs genoten, want ik was er nog nooit geweest, en aan de andere kant heb ik me..... Geërgerd is nu niet het juiste woord, vond ik het een klote vakantie. Int: Heel verdrietig, lijkt me. Ben: Ja!.................. Ja. Bij Ben lopen nu de tranen over zijn wangen Ben: Verdrietig..... Je weet dat het de laatste is. Ondanks dat je probeert ervan te genieten, lukt het gewoon niet. Hoe je het ook draait of keert. Het lukt niet! Gaat niet. Wat dat betreft, 2002 in Grand Canaria, was toch anders, dan toen we naar Parijs geweest zijn. Toen hadden we ook nog veel hoop, dat het misschien toch nog goed zou komen. Maar toen we naar Parijs zijn geweest, toen wisten we gewoon dat het niet meer goed kwam. Dat is ook een vakantie geweest, waar we voor de eerste keer eigenlijk een beetje langs elkaar heen leefden. Ieder onze eigen beleving hadden, in bepaalde tijden van die korte vakantie. Buiten dat nam ik niettemin m’n petje voor haar af, want het was een enorme opgave voor haar, om zo lang in die bus te zitten. Maar dat was Lenie, vechten en overal schijt aan hebben, zo lang als ik kan, pak ik het........... Want ik geloof zelfs, en dat kan iedereen beamen, vorig jaar januari dacht iedereen dat ze zelfs mijn vijftigste verjaardag nog niet zou halen, zo slecht ging het. Daar was ik ook heel bang voor. Maar dat was mijn grootste wens, ze moest mijn vijftigste verjaardag halen. En die heeft ze gehaald......... Het was een knalfuif. Nu achteraf moet je dan zeggen,dat is dan ter compensatie van Amerika geweest en dan heb ik daar vrede mee. Want ze heeft me, ik kan wel zeggen, een onvergetelijke verjaardag bezorgd. Vol met surprises. Aan de ene kant denk ik er af en toe met weemoed aan terug.......... En aan de andere kant, maakt het me tóch gelukkig. Ben schiet weer vol Ben: Negen dagen daarna, kregen we de slechtst mogelijke mededeling die er was. Waar we eigenlijk, toen we elkaar aankeken, toen we ’s morgens gingen, eigenlijk de afloop al wisten, van tevoren. Want we zeiden al, wat ze nog kunnen doen, doen ze, al is het op experimentele basis, want dan moet je naar Amsterdam of Rotterdam of wat dan ook, . Maar ik zei, we moeten er ook rekening mee houden, dat, dat wel eens niet mogelijk zou zijn. Toen wisten we nog niet eens de uitslag. Alleen werden onze vermoedens bevestigd........... Int: Dat is hard, hè?! Ben: Het leven is hard, ja. Het leven heeft z’n leuke, en z’n minder leuke kanten en z’n harde kanten. Want ze zeggen wel eens, z’n leuke en z’n minder leuke. Nee, ook harde kanten. En die zijn wrang........... Maar zoals ze dan zeggen, het leven gaat door. Hoe erg bepaalde dingen ook zijn. Ik had het ook niet gedacht. Ik dacht, ik zie wel. Maar het leven gaat door en het leven heeft dan toch ook zijn positieve kanten. Int: Het voelt wel goed voor jou, een andere partner? Ben: Ik moet zeggen, ik ben de laatste anderhalve week............. Hoe moet ik het zeggen..... Laat ik het zo zeggen. Het plantje hing er eigenlijk een beetje bij van, op kapot gaan. De bloemetjes komen nu weer erin, en gaan open. Om het een beetje poëtisch te zeggen. Ben lacht nu Int: Je begint weer een beetje te leven? Ben: Ja, gelukkig wel. En ik moet zeggen, ik ben er wel blij om. Ik zeg ook heel eerlijk, ik ben ook blij dat het gebeurd is. Ik sta alleen, en dat verwonderd mij nog, iedere dag, dat ik daar voor open stond. Want dat had ik dus helemaal niet van mijzelf gedacht. Daarom, die laatste anderhalve week, ben ik ervan overtuigd, dat ik het gewoon verwerkt heb. En dat dat nu ter sprake komt en ik wel emotioneel reageer, ik denk dat als ik dat niet gedaan had, jij een gedachte zou kunnen krijgen van, inderdaad, die is Lenie vergeten. Niet alleen nu met tranen in de huiselijke sfeer, maar ook op de zaak denk ik vaak genoeg aan haar, potverdorie was je er nog maar bij. Of hoe moet ik dingen oplossen om de boel beter aan het draaien te krijgen. Dat ik er dan wel van kan leven, en dat het wel iets wordt, waarvan ik hoop dat het dat wordt. Vroeger zou ik bij de pakken neer gaan zitten en lopen schelden van, ik doe de zaak weg, dit en dat en zus en zo. Afgelopen week ben ik realistisch aan tafel gaan zitten en gezegd, nou moet je eens goed luisteren, we kunnen twee dingen doen. Ik ga binnenkort beginnen met bezorgen, wat ik eigenlijk niet wou, maar toch zal moeten. Ik ga er nog wat geld tegenaan gooien om toch wat meer reclame te maken en kijken of het dan wel lukt. Want ik heb eerlijk gezegd, als ik daar binnen twee maanden, voor het einde van het jaar, geen vooruitgang in zie, dan stop ik met de zaak en dan ga ik kijken naar iets anders. Vroeger zou ik gezegd hebben, ik doe de tent dicht en bekijk het maar. Dat zijn van die dingen waarvan ik denk, dat is nou de kracht van Lenie die nog in mij zit, van wat zij mij meegegeven heeft van, je moet het nu zelf doen. Het blijkt dus, ik kan het. Dus een gedeelte van haar kracht heb ik gekregen. En daar ben ik alleen maar blij om. Ben spreekt nu met een gebroken stem en huilt...... De dingen die nu de laatste paar weken gebeuren, die voor mij een positieve wending hebben, de dingen die ik nu wel doe, die ik vroeger niet deed, en gewoon zei:Lenie los jij ze maar op, dat zie ik eigenlijk als een bekroning, van de goede relatie die wij gehad hebben. Ze kan het me niet meer in levende lijve laten voelen, maar ze doet dat op andere manieren. Nu. Dan gebeurt er zoiets en dat maakt me nog happier. Int: Wat zei je? Ben: Dat maakt me nog happier.En dat neemt niemand mij meer af. Natuurlijk wel ter zijner tijd, maar we hebben niet allemaal het eeuwige leven, dat is maar goed ook. Maar mocht er niks raars gebeuren, pakt niemand me dat af. Ik heb namelijk ook nog een chat-vriendin, die is nu drie keer geopereerd aan een tumor in haar hoofd, daar chat ik af en toe mee. Die zat dus heel dik in de shit, die haar man was weggegaan. Daar heb ik een paar nachten mee zitten chatten. Die vroeg dan, hoe zou je dit oplossen, hoe zou je dat oplossen. Ik heb haar mijn ervaringen verteld, en ik heb haar gezegd, kijk wat je ermee doet, misschien heb je er wat aan, misschien niet, kijk wat je ermee doet. Vorige week heeft ze me ge-smst, ik kan niet op de computer komen, mijn MSN doet het niet, ik heb volgens mij een virus. Toen heb ik haar gezegd dat ik een vriendin had, dat vond ze hardstikke leuk. Woensdagavond heb ik haar even gebeld, ze has een smsje gestuurd, dat ze er nog steeds niet op kon komen, want toen heb ik haar ook verteld dat ik een vriendin had, hardstikke leuk. Toen zei ze gelijk, ik vind het shit, dat ik niet op MSN kan, want ik heb van wat jij geschreven hebt, het advies, of de raad, hoe je het maar noemen wilt, daar heb ik heel veel aan gehad. Dan denk ik, hè, lekker. En ik denk dat dat misschien ook wel meegeholpen heeft in de verwerking, van het verlies van Lenie. Want ik heb daardoor iemand anders kunnen helpen. En dat geeft je dan toch een goed gevoel. Ben glundert nu. Int: Dat kan ik me voorstellen. Ben: Daar zei Kelly ook al over, die zijn zeker op zoek naar een vriend of naar een vriendin. Nee, ik zit gewoon met haar te chatten. Dan gaat bij mij het gordijn dicht. Als je al met die instelling komt, dan heb ik er geen behoefte meer aan om nog uit te leggen, waarom ik met haar chat. Heb ik die keer daarna wél gedaan, toen zei ze al gelijk: Pap, waar begin je aan! Dus zij had al de overtuiging, zij willen een relatie. Dat is helemaal niet waar! Ik was gewoon blij dat ik die jonge dame kon helpen. Ten eerste is het leeftijdsverschil veel te groot, zij is achtendertig. Daar begin je al mee. Buiten dat, ik ben er eigenlijk heilig van overtuigd, dat ik zoiets überhaupt iemand niet aan wil doen. En de vraag is, of ik dat wel aan kán. Daar kan ik geen antwoord op geven. Ik ben blij dat ik haar helpen kan, dan is het voor mij goed. Zij was toen voor de eerste keer op de chat, dat was één van de leuke avonden, we waren allemaal moppen aan het vertellen, die er op de chat zaten. Zij kwam ertussen, zij kwam daar voor de eerste keer, met: Kan iemand mij helpen. Ik wil je wel helpen, met hoe alles werkt, nou dat heb ik haar uitgelegd. Toen zei ze zelf, kan je hier ook persoonlijk met iemand praten. Ja, dat doe je zo en zo. Goed. Het lukt mij niet. Nou, wacht maar even, dan probeer ik het om te dingesen. Ik kon dat toevallig al, dus ik heb dat gedaan. Ik zeg zo, als het nu goed is, dan zie je links boven mijn dinges op je computer en nu kunnen we privé, zonder dat iemand anders er iets van meekrijgt schrijven. Ik ben Renate, achtendertig jaar, ik heb drie operaties gehad. Waarvoor ben je geopereerd? Dat durf ik eigenlijk niet te zeggen. Zeg het maar, je kunt het niet zo erg noemen, want ik zal je gelijk vertellen, ik heb nog geen maand geleden mijn vrouw verloren met kanker. Dus veel erger kan het niet zijn. Zij heeft erover gesproken. Wij hebben zo’n anderhalf uur dingen uitgewisseld. Toen vroeg ze op een gegeven moment mijn leeftijd. Dus ik zeg, ik ben vijftig. Hoe is het dan met de verwerking van je vrouw? Dat heb ik haar allemaal uitgelegd. Ik zei, ik ga nu slapen, want morgen moet ik weer werken en ik moet nog boodschappen doen. Ze zei, ik vond het fijn met je gepraat te hebben. Ik zeg, luister, als je nou nog een keer met me wil praten, dan sla je hetgeen wat er nu boven staat op en als je er behoefte aan hebt, dan zie ik je vanzelf wel een keer op de chat. Daar is een goede anderhalve week overheen gegaan, ik weet het niet meer precies. En op een gegeven moment zit ze er weer op. Toen zei ze, Ben hier is m’n MSN, want ik wil je weer privé, want ik wil weer eens een keer op de MSN met je babbelen. Dat is goed. En zo is het eigenlijk verder tot stand gekomen.
|
